Corsica herfstvakantie 2017

14. sep, 2017

Om 5 uur liep de wekker af en wij snel gedoucht en vertrokken. Ze hadden voor ons een yoghurtje in de koelkast gezet. Nog wat cruesli in een zakje gedaan en dat hebben we later op de boot op zitten eten. Gisterenavond had Alexandra nog een berichtje gekregen van de veerdienst dat we niet naar Nice zouden varen maar naar Savona in Italië. In eerste instantie werd aangegeven dat het vanwege het weer was maar later was het vanwege omstandigheden. Dat kon dus van alles zijn. We waren er niet blij mee want daarvandaan was het toch altijd nog een paar uur rijden voor we in Nice waren. Het inschepen duurde heel lang en was behoorlijk ongeorganiseerd. We hebben lekker in de lounge op een sofa gezeten en onze voetjes op een stoel. Ik heb zitten suffen want had behoorlijk last van mijn ménière. Balen eigenlijk wel tot de conclusie gekomen dat Antarctica dan geen optie voor mij is. Ik ben op dit moment ook wel absurd moe, is na het duiken nog niet echt goed gekomen, maar toch. Moet er niet aan denken om straks 10 dagen op ruwe zee op een boot te zitten. Bovendien gaat Amber mee en dat is ook een ménière klant.  Nog maar eens goed over nadenken, er zijn nog zoveel leuke dingen te bezoeken. Aan boord viel het ons wel op dat er ontzettend veel honden waren. Van Lotte heb je geen last en de andere honden vielen ook wel mee al waren er een paar kanjers bij die af en toe wel van zich lieten horen. Tijdens de autorit van Savona naar Nice zagen we overigens wel wat een ontzettend noodweer het op zee was. Heel ruw en regen. Waar wij reden was het droog. Een rare gewaarwording. Het was warm toen we door Italië reden. Nog 33 gaden gemeten dus je hoort ons niet klagen. Toen we bij Alexandra thuiswaren, alles overgeladen, toiletje bezocht en hup verder naar huis. In 4 uur en een kwartier stond ik thuis. Viel overal heel erg mee met het verkeer en tussen Montpellier en Lunas nog een schitterende lucht gezien en daar een paar foto’s van gemaakt. De hemel leek wel in brand te staan. Schitterend. Huisje was weer lekker schoongemaakt. Alles gewassen en gestreken ! ik kan er weer tegen. Nu een paar dagen rust nemen en hopelijk gaat die vermoeidheid een beetje over. Was een heel leuke ontspannen vakantie met toch wel als hoogtepunt de parachutesprong !

13. sep, 2017

Laatste volle dag op Corsica en die gaan we maar goed benutten. Het wordt een ritje naar het zuidelijkste puntje van Corsica namelijk de plaats Bonifacio. De weg er naartoe is weer schitterend. Het begin is een iets betere weg en gelukkig minder bochten en op het vlakke land. Later werd het toch weer bochtig en vooral in de bergen. Het uitzicht op de mooie stranden en de zee is mooi. We hadden in eerste instantie helemaal niet in de gaten dat het eigenlijke stadje op een rotsmassa van ongeveer 80 meter ligt. We dachten dat het een fort was en wilden daar ook wel eens gaan kijken, waarom niet hè, tenslotte waren we er toch ! Maar wat schetste onze verbazing er lag gewoon een hele stad vanwaar vandaan je de heel leuk, goed beschermde haven kon zien maar ook de Middellandse zee. Ook daar vandaan kun je de zoutpannen zien die in de duinen liggen. Het water is er bijzonder blauw en ziet er heel schoon uit. Ook de kalksteenkliffen zijn vandaar goed te zien. Boven ook nog een kerkhofje bezocht. Allemaal kleine huisjes die dienst doen als grafkelder en waar hele families in liggen. Een paar heel grote gebouwen staan leeg en zijn duidelijk aan het vervallen. Jammer want de locatie is prima en er zouden geweldige appartementen van gemaakt kunnen worden. Gewoon een dorp apart. We hebben wel het treintje naar boven genomen en uiteraard ook weer naar beneden want het zou anders wel een heel behoorlijk klim zijn geweest. De lunch was ook weer niet te versmaden en dat hebben we met het diner goed gemaakt door in het hotel een vers gekocht stokbroodje te eten met verse rauwe ham en Corsicaanse kaas. Ook ieder nog een doosje wijn ingeslagen van het wijnhuis Alexandra ! Dat moet goed zijn. We hadden dat van de week al geproefd toen we aan het strand hebben gegeten.  Op tijd naar bed gegaan want morgen loopt de wekker om 5 uur (!!) af. 

12. sep, 2017

Vanmorgen vol goede moed richting station vertrokken. We waren van plan om met de trein naar Ajaccio te gaan en het viel ons al op dat we niet alleen waren. Toen de trein arriveerden stapten er een paar mensen uit en er stonden denk ik zo’n 50 man om in de trein te stappen. Zegge en schrijve 2 wagons en er waren geen zitplaatsen meer. We hebben het even aangekeken en toen besloten: dit willen we niet.

Wij terug naar de balie en ons geld teruggevraagd. Was geen enkel probleem. Daarna naar de apotheek om pillen te halen voor beginnende blaasontstekingen de kop in te drukken en toen naar de auto. We laten ons natuurlijk niet kisten door de SNCF dan gaan we gewoon met de auto. Een half uurtje later, na een korte WP van Alexandra moesten we stoppen bij een overweg en jawel daar ging ons treintje. Iedereen als haring in een ton en wij lekker comfortabel in de auto.

De rit naar Ajaccio leek minder lang en minder bochtig dan van de week toen we deze rit in omgekeerde richting in het donker hebben gemaakt. In de stad was het druk en we hebben er best een tijdje over gedaan om een plaatsje te vinden. De auto aan het water geparkeerd en eerst ergens koffie gaan drinken. Daar waren we beiden erg aan toe. Toen zijn we in de stad gaan wandelen. Leuke winkels maar het opvallende was dat er ontzettend veel Pharmacie winkels zijn en kinderkleding zaken. Echt belachelijk. Toen we ergens een broodje wilden eten zei de eigenaar: oké, dan moet ik even brood halen en hij weg. Verser konden we het niet krijgen ! Ik ben  nog in het geboortehuis van Napoleon geweest. Is nu een museum. Zoals in elk museum met de nodige gein en ongein. Was wel even leuk. Omdat er geen honden naar  binnen mochten is Alexandra buiten gebleven en heeft op een stoeltje rustig zitten wachten tot ik weer terug was. Ook nog even de basiliek binnen gegaan maar die vonden we beiden niet mooi genoeg om daar lang in rond te lopen. Om 4 uur weer richting het hotel gegaan. Daar onze wederwaardigheden van gisteren en vandaag aan het papier toevertrouwd en in het bijbehorende restaurant een hapje gegeten. We zijn beiden moe van het slenteren en het wordt beslist geen latertje vanavond.

11. sep, 2017

Het is weer een mooie dag en vandaag, op mijn 75e verjaardag, gaan we een rondrit maken in het noordwesten van het eiland. Vanuit Corte zijn we richting I’lle Rousse gereden om vervolgens via Calvi, Parc naturel Regional de Corse, het natuurreservaat Scandola, de Calanches de Piana naar het dorpje Piana gereden. Schitterende natuurgebieden doorkruist. Alleen dat al was de moeite waard. Diverse leuke plaatsen bezocht zoals Pietralba, Urtaca, Palascalgajola, Lumio en daarna naar Calvi. Dat plaatsje ligt in een prachtige baai in het noordwesten. Het is een vrij rustig dorp met winkels, restaurants, een burcht en natuurlijk een heel leuke haven. Het water was lekker ruig en daar een paar mooie foto’s van gemaakt. Aan de haven geluncht en wat rond gelopen en daarna weer de kustlijn verder gevolgd via Calenzana, Galéria, Osani, Curzo, Pattinello naar Porto. Dat was het mooiste dorp dat we hebben gezien. Het schiereiland Scandola behoort tot de World Heritage Site van Unesco Werelderfgoed. Deze prachtige rotsmassa ligt tussen de Golfe de Galeria en de Golfe de Girolata in. De prachtige rode kliffen, grotten en de bijzondere flora en fauna zijn uitzonderlijk. Alles was hier al getooid in de schitterende kleuren van de Indian Summer. Het was werkelijk een sprookje. Toen naar Calanques de Piana en volgens de reisgidsen het plaatsje Piana wat het mooiste van heel Corsica zou moeten zijn. Nou dat was een grote teleurstelling. Zonde van het omrijden alhoewel de Calanches schitterend waren. Helaas kon je niet langs de kant van de weg stoppen. Daar was het veel te gevaarlijk voor. Toch nog een paar leuke foto’s gemaakt. Toen op weg naar ons hotel via Marignan, Evisa en Albertacce. Onderweg allemaal loslopende dieren gezien, koeien, varkens, geiten en kippen. Dat kan hier allemaal. In Evisa stonden in een tuin een paar heel mooie beelden die gemaakt waren van boomstammen en wortels. Terwijl we die aan het bewonderen waren kwam de eigenaar en hij heeft nog enige uitleg gegeven. Helaas moesten we weer verder want het had best even wat langer mogen duren. Hij was beslist een zonde waard. In plaats van eerst naar het hotel te gaan zijn we gelijk maar het dorp in gegaan om te gaan eten. We waren allebei bekaf en zijn weer redelijk op tijd naar bed gegaan. 

10. sep, 2017

Gisteren had het bedrijf waar we gaan parachutespringen gebeld met de mededeling dat we op maandag niet kunnen springen. Het vliegtuig moest in onderhoud of gecontroleerd worden en was dus niet beschikbaar. Jammer maar geen man over boord. We konden kiezen uit vandaag of a.s. dinsdag. We hebben gekozen voor vandaag. Stel dat het weer het niet toelaat dan kunnen we altijd dinsdag nog gaan en eventueel uitwijken naar de woensdag. Om 9 uur vertrokken. Het was maar een uurtje rijden en wonder boven wonder was het een prima weg zonder haarspeldbochten. Toen we arriveerden ging net het eerste stel met het vliegtuigje ophoog. Voor ons was nog een ander jong stel. Zij was super nerveus en daarna kwamen wij aan de beurt. Bij beiden geen zweem van nervositeit te bekennen en ook later in het vliegtuig niet. Heel relaxt. Breefing ging prima en daarna werden we met de auto naar de landingsbaan gebracht. Sta je daar aan de rand van de start- en landingsbaan, komt er een klein vliegtuigje aan taxiën, stopt voor je neus, instappen en hup wegwezen de lucht in. Gaat allemaal in een split-second. We hadden een pilote. Het was een super klein vliegtuigje en we konden er net met zijn viertjes in. De begeleiders eerst, met hun rug naar de pilote en wij bij hun tussen hun benen. Dan was het toestelletje ook vol. We kregen nog een keer uitleg maar hadden het al begrepen maar beter een keer te veel verteld dan te weinig. Langzaam klommen we naar 2500 meter. Schitterend hoe je dan een groot deel, helaas niet helemaal, van het eiland kunt zien. Na 20 minuten bereikten we de hoogte en ging het plastic aan de zijkant eraf. Ja inderdaad, het was afgeschermd met een stuk plastic dat opgerold werd en aan het dak werd vastgemaakt. Wij zaten intussen al vast aan onze begeleiders. Ging ook zo mooi. We moesten, terwijl je je amper kunt bewegen, bij ze op schoot gaan zitten. Bij mij werkte dat in ieder geval eventjes op mijn lachspieren. Je zit zo vast aan de ander dat ieder lichaamsdeel dan ook te voelen is. Ik hoop dat mijn begeleider vanavond in staat is om alles nog te kunnen gebruiken. Hij kreeg toch een behoorlijk aantal kilo’s te verduren. Toen ging het heel snel. Alexandra en begeleider kropen naar het gat en namen de positie in die we hadden geleerd. Benen naar buiten en onder het vliegtuig duwen. Hoofd achterover en op de rechter schouder van de begeleider leggen. Met twee handen je harnas, ter hoogte van je borsten, vastpakken en je overgeven aan de begeleider. Ging razendsnel en dan val je naar beneden. De diepte in. Dat gedeelte is, wat mij betreft, het mooiste van allemaal ! Als een vogel in de lucht hangen en dan rondkijken. Intussen je harnas loslatend en je armen wijd uitspreiden. Een gevoel dat je niet kunt vertellen. Moet je meemaken. Daarna komt de ruk aan de parachute, zweef je door de ruimte en is het doodstil. Is er voor die tijd nog een hoop lawaai dan is het nu over. Je hoort NIETS ! Zelf ook nog mogen sturen en lekker rond kunnen draaien. Ook de landing ging bij beiden prima. Had zo nog een keer willen gaan ! Wij waren de laatste deze dag omdat ze daarna vrij snel slecht weer verwachtten. Nou daar hadden ze gelijk in. Nadat we daar vertrokken waren zijn we naar het strand gereden en daar in een chique strandtent wat gaan eten. Toen barstte het noodweer los. Wij zaten lekker droog en genoten van de golven, die heel dichtbij kwamen, en van het gekletter van de regen op het dak. Lekker knus. Genoten van een heerlijke lunch en van een prima flesje wijn van het wijnhuis Alexandra. Toepasselijker kan bijna niet. Overigens kregen we toen we net binnenkwamen een heerlijk glas champagne. Onze dag kon niet meer stuk. Toen we weer in het hotel terug waren ben ik eerst een paar uurtjes gaan liggen. Was doodmoe en het heeft me erg goed gedaan. Terwijl ik dit verslag maak heeft Alexandra het stokbroodje dat we hadden gekocht belegd met heerlijk zalm en met een glaasje rosé erbij is dit ons diner. Nu gaan we oudjaar vieren. Een mooiere afsluiting van ¾ van mijn leven had ik me bijna niet voor kunnen stellen. Morgen start de rest van mijn leven !!!