15. jan, 2018

Argentijnen moeten niets hebben van de Britten

Wekkertje gezet om 8 uur. Een mooie tijd voor de vakantie. We gaan vandaag een fietstocht maken. Het weer werkt erg mee, ze geven 28 graden af en een klein beetje wind. Ben nog niet helemaal gewend want zonnebril vergeten en zonnebrandcrème. Maar gelukkig kreeg ik van iemand spul om me in te smeren en van Léon zijn pet. We zijn begonnen, met 15 Nederlanders, veel KLM’ers, bij het standbeeld van San Martin de belangrijkste leider van de Zuid-Amerikaanse Onafhankelijkheidsstrijd. De fietsen waren prima en in het fietsmandje lag zelfs een flesje water. De service is hier trouwens toch geweldig. Gisterenavond waren we te laat in de lobby van ons hotel en was er al een busje geweest om ons op te komen halen voor de tango-avond. Maar wij waren iets te laat. Werd er daarna gebeld waar we waren en werd er vervolgens een taxi geregeld. Bij aankomst wilde ik die netjes betalen maar nee hoor dat werd afgerekend door de portier. 

Na een hele introductie van onze gids over het ontstaan van Buenos Aires en de strijd die door de eeuwen heen is gevoerd  om onafhankelijk te worden zijn we naar de plaats gegaan waar de Falkland Oorlog wordt herdacht. Hier moet je het niet hebben over de Falkland eilanden maar over Islas Malvinas. Een oorlog die niet alleen toen slachtoffers maakte, 665 Argentijnse en 236 Britten, maar daar zijn inmiddels al meer dan 500 doden bijgekomen omdat die zelfmoord hebben gepleegd. Argentijnen moeten niets hebben van de Britten maar helemaal niet van Chilenen. Daarna door Puerto Madero met de mooie loopbrug die uitkomt om het pleintje Reina de Holanda. Het pleintje ligt vlak bij de Nederlands Ambassade en is jaren geleden door Koningin Beatrix aan Buenos Aires geschonken en wordt nu heel slecht, eigenlijk helemaal niet, onderhouden. Jammer schijnt heel mooi geweest te zijn met diverse fonteintjes. Ook het Ana Frank beeldje staat in die hoek. De Nederlandse Gemeenschap wil het onderhoud wel op zich nemen maar BA wil het onderhoud niet afstaan maar ook niet onderhouden en dan is het snel een zootje. Kort hierna heeft Léon afgehaakt en is per taxi vertrokken naar zijn hotel want hij moet weer gaan werken. Waren heerlijke dagen met zijn drietjes. Wat ons betreft had hij mogen blijven.

Daarna door naar La Boca met het voetbalstadion Boca junior en niet te vergeten de kleurrijke huisjes. Een kleine lunch met Empadas, gevuld pasteitje, gegeten en hop weer verder. Intussen was het best heel warm geworden. Volgende stop was in San Telmo bij Plaza Dorrego. Het was er nu rustig maar vooral op zondag is het hier een drukte van jewelste en is er in de straatjes er omheen en op het pleintje markt. Eind van de middag wordt de markt ontruimd en wordt er gedanst.

Toen naar Plaza de Mayo, vernoemd naar de Mei-revolutie van 1810, en onze uitstekende gids had al een paar keer gezegd dat hier alles van wat hij had verteld zo’n beetje bij elkaar kwam. Klopt ook wel. Als je om je heen kijkt dan zie je heel goed de Franse invloeden al zou het alleen maar zijn in de straatlantaarns. Casa Rosada, het presidentiele werkpaleis, met het balkon waar Evita haar beroemde toespraak heeft gehouden. In het midden van het plein de tent van de activisten, de witte hoofddoeken (eigenlijk luiers), het symbool van de dwaze moeders op de vloer geschilderd. De Cathedral Metropolitana waar de huidige Paus bisschop is geweest en het ernaast gelegen appartementengebouw waar hij heeft gewoond. Het gebouw van de Nationale Bank. De (her)begraafplaats van Jose de San Martin is in een aparte ruimte naast de kerk. Omdat hij vrijmetselaar was mocht hij niet in de kerk worden begraven maar is er naast een ruimte gebouwd, die alleen te bereiken is via de kerk. Terug naar het beginpunt en de fietsen ingeleverd. Onze gids hartelijk bedankt. Hij was steengoed ! Met een taxi terug naar het hotel en als diner alleen een salade gegeten. We waren een beetje moe en eerst maar eens de blogs bijgewerkt en om kwart over 10 (voor mij een onvoorstelbare vroeg uur) het licht uitgedaan.