17. jan, 2018

In een kleine Chevrolet naar de Lama's.

Wekkertje liep al om 5 uur af. Alles, voor zover al niet gisterenavond gedaan, ingepakt en naar de balie en een taxi besteld. Achteraf was dit helemaal niet nodig geweest wan de taxi’s rijden af en aan zelfs op dit tijdstip. Er zijn er in ieder geval genoeg. We hebben ons laten vertellen dat er 44.000 taxi’s zijn. Ze zijn heel goedkoop en is een prima vervoermiddel. Taxichauffeur had een beetje moeite om alle bagage achterin te krijgen maar met wat duwen en trekken is dat toch gebeurd. Wat ik al had verwacht, bij het inchecken moesten we behoorlijk bij betalen. Niet alleen hadden we overgewicht maar een koffer mocht niet meer dan 23 kilo wegen. Uit mijn koffer de nodige zware spullen gehaald en in onze rugzakken gestopt. Toen bleek dat we net onder de limiet zaten en met bijbetaling van 1765 peso.  Vlucht was gepland om 07.25 maar we vertrekken iets later. Geen probleem we hebben alle tijd. We hebben een goede vlucht van Buenos Aires naar Trelew en na aankomst naar de balie om de auto op te halen. Het is een kleine Chevrolet. Daarna naar hotel Terretorio in Puerto Madryn. Hebben best wel moeten zoeken maar uiteindelijk wel gevonden. Heel bijzonder hotel waar je echt je ogen uitkijkt.  Zo ontzettend leuk ingericht en ook onze kamer is prima. Douche kon beter. Vlug een hapje gegeten en toen op naar de pinguïns. Dat was wel 180 kilometer rijden maar dat was het zeker waard, behalve de weg er naartoe. Eindeloze vlakte en alles is echt hetzelfde. De laatste 20 kilometer was over een grindpad en ik moest erg aan de slechte weg in Zuid-Afrika denken twee jaar geleden met Camemi. Het laatste stukje zagen we ook veel Guanacos, familie van de lama’s (niet die ik pas met Alexandra heb gezien in Ziggodome hoor). En toen waren we dan in Punta Tombo en daar was het aan pinguïns geen gebrek. In ieder gat en kuil lagen er wel een paar te kroelen. Je zou bijna jaloers worden. Terwijl ik op Amber stond te wachten, die de tickets was gaan kopen (ik probeer zo min mogelijk te lopen om mijn voeten te laten genezen) kwam een oppasser me halen en bracht me naar een bankje in de schaduw. Kwam gezellig naast me zitten en met zijn 2 woorden Engels probeerde hij een heleboel uit te leggen. Gelijk moest ik denken aan een fotowedstrijd van mijn Franse groep en deze week was het onderwerp: selfies. Dus maar een foto van ons tweetjes gemaakt. Toen ik later de foto zag ontdekte ik dat hij toch wel erg veel op mijn broers lijkt. Wie weet, een ver familielid ? Er was wel een enorm verschil in grootte wat de pinguïns betreft. Ook best veel kleintjes. Bij de baai stonden hele kolonies, liepen dan de zee in, zeker eten halen, om daarna weer op het strand een poosje in de zon te staan en vervolgens weer terug naar zee. Op weg terug naar ons hotel zagen we in de verte een behoorlijke brand. Bleek achteraf helemaal niet zo ver van de stad, waar we verbleven, te zijn, maar dat was niet onze angst, wel de benzinemeter die al heel lang in het rood stond en uiteindelijk begon te knipperen. Eindelijk een benzinestation binnen gereden, was best even heel spannend.

We waren doodmoe toen we weer in het hotel arriveerden, gelijk maar wat gegeten, heerlijke pompoensoep, en toen naar de kamer. Wat kan een douche, ook al is het niet de meest ideale, dan heerlijk zijn. We lagen weer heel vroeg in bed.