28. mrt, 2018

Hij vliegt me om de hals en heeft tranen in zijn ogen

Belachelijk vroeg werd ik opgehaald en naar de trein in Ollantaytambo gebracht. Prima treinvervoer. Aangekomen in Aguas Caluentes, dat ligt aan de voet van de Machu Picchi, en daar slaap ik ook vannacht was het een gekrioel van jewelste. Je moet echt niet denken dat je daar alleen bent. Het schijnt vandaag superdruk te zijn, zo’n 40.000 mensen bovendien sluiten ze vandaag om 2 uur omdat ze aan de weg aan het werken zijn. We moeten in de rij om met de bus naar boven te worden gebracht. Valt mee duurt een halfuurtje. Worden voor de zoveelste keer gewaarschuwd voor de sterkte van de zon en geadviseerd om ons goed in te smeren en iets op ons hoofd te zetten. Warme kleren mee te nemen en niet vergeten regenkleding want het weer kan zo omslaan. Gelukkig hebben we het laatste niet nodig gehad. Boven is het wel frisjes maar dat is snel over en brandt de zon inderdaad heel erg. Ja en dan is het klimmen om van bovenaf de bijzondere omgeving te bekijken. Er zijn geen woorden voor zo bijzonder en mystiek. We lopen daarna van boven naar beneden en bij ieder gebouw, lijkt wel bij iedere steen, weet onze gids wel iets bijzonders te vertellen. Hij is goed. Hier wil ik nog wel een keer naar terug. We nemen de maximale tijd. Er is een ochtend en een middagshift maar vandaag alleen de ochtend. Als we weer bij de uitgang zijn schrikken we ons rot van de lange rij. We hebben bijna 2 uur in de rij moeten staan voor we naar beneden konden. Gelukkig was het een gezellige groep dus viel het wachten nog wel mee. Beneden bij het kantoor van de operator waar ik alles had geregeld bleek dat mijn koffertje, mijn grote koffer is achtergebleven in Cusco, en mijn apneu-apparaat er niet meer te staan. Paniek !! Maar na enige tijd kwam iemand met de mededeling dat ze die al naar mijn hotel hadden gebracht. Pfftt toch even schrikken. Ik werd naar een restaurant gebracht waar ik later werd opgehaald en naar mijn hotel werd gebracht. Aan de achterkant van het gebouw waar mijn kamer ligt loopt een heel wilde rivier die het begin vormt van de Amazone rivier. Ik merk nu pas hoe moe in ben, zit gewoon een beetje te trillen en besluit dan ook even om op bed te gaan liggen. Dat doet een mens goed. Als ik later nog even het dorp in ga kom ik een van de jongens tegen die ook in de groep zat en die het zo verschrikkelijk vond dat hij geen permit meer kon krijgen om morgenochtend naar boven te lopen. Ze waren allemaal uitgegeven en op de zwarte markt waren ze veel te duur. We gaan even op een terrasje zitten en drinken een coke-thee en ineens krijg ik een ingeving. Pak mijn permit en geef het aan hem. Hij kijkt me ongelooflijk aan en vraagt wat het kost. Jij betaalt deze consumpties en dan is het ok. Hij vliegt me om de hals en heeft tranen in zijn ogen. Kan hij toch zijn droom verwezenlijken. En ik...ben blij dat ik het heb gedaan en hoef ik morgenochtend niet de keuze te maken. Geen wekker zetten en proberen even op krachten te komen. Allebei blij.