4. apr, 2018

Krijg nog net geen pak slaag maar ze zijn behoorlijk agressief.

Een dag met hindernissen. Als ik lekker rustig zit te ontbijten komt er een bus aan met voornamelijk oudere Duitsers. Ze vallen aan op het ontbijtbuffet en hamsteren als gekken en nemen niet eens de tijd om te gaan zitten. Eten en drinken lopend en de conversatie is zeer luid. Je zou denken dat ze al een slok teveel op hebben. Als ik wat sap wil pakken mag ik er amper bij. Ik maak een opmerking dat ze beter kunnen gaan zitten en eerst hun voorraad op kunnen eten en voeg daar aan toe (stom, stom, stom) hamsteren doe je in de oorlog. Was niet handig. Krijg nog net geen pak slaag maar ze zijn behoorlijk agressief. De manager komt me helpen en vraagt of het goed is als ik verder mijn ontbijt nuttig in het restaurant en niet in de eetzaal. Prima hoor. Hij neemt mijn bord en thee mee en ik loop achter hem aan. Dan maakt de ergste raddraaier de opmerking dat ik mijn jus d’orange niet moet vergeten. Ik kan het niet laten door met een glimlach te zeggen dat hij gelijk heeft. Bedank hem en voeg er aan toe: dat ik mijn fiets ook maar gelijk meeneem. DAT had ik beter niet kunnen zeggen.

Het loopt gelukkig goed af en even later zie ik door de ramen twee mensen van het bedienend personeel in een heftig gesprek met ze.

Gelukkig komen ze me vrij snel ophalen en ga ik op weg naar het vliegveld om een rondvlucht te maken over de Nasca lijnen. Als we bijna bij het vliegveld zijn is de weg geblokkeerd. Boze boeren zijn aan het actie voeren. Lijkt Frankrijk wel. We moeten 40 kilometer omrijden. Overleg wordt gevoerd en ze wachten op ons. Maar we zijn er nog niet. We worden door de Politie van de weg gehaald. Mijn paspoort wordt gecontroleerd maar dat is niet de reden. Er schijnt iets met de lampen te zijn. Of ze stonden niet aan terwijl het wel moest of omgekeerd. Eindelijk na wat een eeuwigheid lijkt te duren mogen we doorrijden. De chauffeur rijdt als een gek want nu wordt het wel erg penibel. We halen het. Krijgen van de co-piloot 3 minuten om in te checken en ik moet echt nog naar het toilet. Duw mijn paspoort in de handen van de beambte en spring op de weegschaal (jaja je moet met bagage gewogen worden) en vraag de Co of hij mijn paspoort mee wil brengen en scheur naar het toilet. Neem niet eens de moeite om de deur te sluiten, er is toch verder niemand op het vliegveld en ren daarna als een gek naar het vliegtuigje. Deur wordt achter me dichtgegooid en we taxiën naar de startbaan terwijl ik mijn plaats op zoek. De haast heeft te maken met de slottijd. Daarna is het even bijkomen. Er is heel veel turbulentie en dit is beslist geen avontuur voor mensen die niet van vliegen houden. Ik probeer een paar keer live te gaan. Dat lukt volgens mij wel maar de turbulentie is zo hevig dat er volgens mij weinig is te zien. We leggen het circuit met zijn 13 afbeeldingen af en hangen de ene keer op onze rechterkant en daarna doen we dat links nog een keer over. De afbeeldingen zijn wel redelijk te zien. Wel een aparte belevenis om die figuren daar in de woestijn te zien. Ik maak wat filmpjes en neem wat foto’s maar je kunt niet zeggen dat ze van een goede kwaliteit zijn. Na 1,5 uur landen we weer. Vond het toch wel erg mooi. Terug in het hotel vraag ik bij de receptie of mijn was al klaar is. Dan begint er een zoektocht en uiteindelijk na een paar uur blijkt dat die op een plaats terecht gekomen is waar die niet thuishoort. Maar wel nog ongewassen. Geen probleem ze zorgen ervoor dat het alsnog gewassen wordt. Om elf uur krijg ik een telefoontje dat ze de schone was komen brengen. Gelukkig want ik moet er niet aan denken om de vuile was mee te moeten nemen. Ik kan er dus weer een paar dagen tegen.